دکتر جواب داد : تو اگر نخواهی موشک هواکنی و فقط بخواهی معلم شوی قبول ، ولی تو نمی توانی به من تضمین بدهی که یکی از شاگردان تو در روستا ، نخواهد موشک هوا کند.

به ناچار دختر هر روز ضعیف تر وناتوان‌تر میشود.

تا اینکه یک حکیم باهوش و حاذق سفارش میکند که به یک شرط من حاضرم بدون دست زدن به باسن دخترتان او را مداوا کنم...

دارا جهان ندارد، سارا زبان ندارد
بابا ستاره ای در هفت آسمان ندارد
کارون ز چشمه خشکید، البرز لب فرو بست
حتی دل دماوند، آتشفشان ندارد
دیو سیاه دربند، آسان رهید و بگریخت
رستم در این هیاهو، گرز گران ندارد
روز وداع خورشید، زاینده رود خشکید
زیرا دل سپاهان، نقش جهان ندارد
بر نام پارس دریا، نامی دگر نهادند
گویی که آرش ما، تیر و کمان ندارد
دریای مازنی ها، بر کام دیگران شد
نادر، ز خاک برخیز، میهن جوان ندارد
دارا کجای کاری، دزدان سرزمینت
بر بیستون نویسند، دارا جهان ندارد
آییم به دادخواهی، فریادمان بلند است
اما چه سود، اینجا نوشیروان ندارد
سرخ و سپید و سبز است این بیرق کیانی
اما صد آه و افسوس، شیر ژیان ندارد
کو آن حکیم توسی، شهنامه ای سراید
شاید که شاعر ما دیگر بیان ندارد
هرگز نخواب کوروش، ای مهر آریایی
بی نام تو، وطن نیز نام و نشان ندارد

شعر از: سیمین بهبهانی

تاریخ تکرار نمی‌شود ؛ این آدم‌ها هستند که گاهی حماقت‌هایشان را تاریخی می‌کنند ... !!!

زنی جوان در راهروی بیمارستان ایستاده، نگران و مضطرب. در انتهای کادر دربزرگی دیده می شود با تابلوی "اتاق عمل".چند لحظه بعد در اتاق باز و دکتر جراح – با لباس سبز رنگ – از آن خارج میشود. زن نفسش را در سینه حبس می کند. دکتر به سمت او می رود. زن با چهره ای آشفته به او نگاه می کند...
دکتر: واقعاً متاسفم، ما تمام تلاش خودمون رو... کردیم تا همسرتون رو نجات بدیم. اما به علت شدت ضربه نخاع قطع شده و همسرتون برای همیشه فلج شده. ما ناچار شدیم هر دو پا رو قطع کنیم، چشم چپ رو هم تخلیه کردیم... باید تا آخر عمر ازش پرستاری کنی، با لوله مخصوص بهش غذا بدی، روی تخت جابجاش کنی، حمومش کنی، زیرش رو تمیز کنی و باهاش صحبت کنی... اون حتی نمی تونه حرف بزنه، چون حنجره اش آسیب دیده...
با شنیدن صحبت های دکتر به تدریج بدن زن شل می شود، به دیوار تکیه می دهد. سرش گیج می رود و چشمانش سیاهی می رود.با دیدن این عکس العمل، دکتر لبخندی می زند و دستش را روی شانه زن می گذارد و میگوید: شوخی کردم... شوهرت همون اولش مُرد.

تا جایی که به یاد داریم به ما گفته شده در روز باید بین شش تا هشت لیوان آب بنوشیم .

اما تحقیقاتی که ماحصل آن اخیرا در مجله بریتیش مدیکال ژورنال منتشر شده حاکی از بی معنی بودن این توصیه است . در گذشته عنوان می شد با نوشیدن این میزان آب کلیه ها کمتر لطمه میخورند و درکنار آن وزن ما کاهش بافته و تمرکزمان هم بیشتر می شود .اما گزارش اخیر نشا...ن می دهد عملا هیچ مدرک علمی این گفته ها را تایید نمی کند . به گفته مارگارت مک کارتنی بخشی از تبلیغات برای نوشیدن آب از سوی شرکتهای تولید کننده بطریهای آب معدنی حمایت می شود وگرنه نوشیدن آب زمانی که تشنه نیستیم نه تنها تمرکز را بیشتر نمی کند بلکه باعث کاهش آن نیز می شود. درعین حال باکتری هایی که در بطری های آب وجود دارند می توانند در مواردی برای سلامت ما مضر باشند.نوشیدن بیش از اندازه آب در عین حال سبب کاهش خواب می شود وحتی می تواند در بلند مدت صدماتی در کلیه ها ایجاد کند در حالیکه گفته می شد سلامت آنها با نوشیدن آب تضمین شده خواهد بود

. گذشته از تمام اینها به گفته دکتر مک کارتی نوشیدن بیش از اندازه آب می تواند سبب ایجاد یک پدیده نادر به نام hyponatraemia شود که طی آن نمک بدن کاهش یافته و بخشی از مغز بر اثر آن آسیب می بیند. آنتونی اندروز هنرپیشه سریال ایست اندرز در سال 2003 بخاطر نوشیدن زیاد آب در طول تمرین بازیگری برای این سریال دچار این حالت شده بودوناچار شد بازیگری را کنار بگذارد.

خوش باش كه حق بال و پرى داد به نرجس                     برخيز كه زيبا پسرى داد به نرجس

میلا یگانه منجی عالم بشریت حضرت مهدی (عج) بر شعیان و منتظرانش مبارک باد.

به امید ظهورش صلوات......

آهنگری پس از گذراندن جوانی پرشر و شور، تصمیم گرفت روحش را وقف خدا کند. سال‌ها با علاقه کار کرد، به دیگران نیکی کرد، اما با تمام پرهیزگاری، در زندگی‌اش اوضاع درست به نظر نمی‌آمد. حتی مشکلاتش مدام بیش‌تر می‌شد.

یک روز عصر، دوستی که به دیدنش آمده بود و از وضعیت دشوارش مطلع شد، گفت: «واقعا که عجبا. درست بعد از این که تصمیم گرفته‌ای مرد خداترسی بشوی، زندگی‌ات بدتر شده، نمی‌خواهم ایمانت را ضعیف کنم اما با وجود تمام رنجهایی که در مسیر معنویت به خود داده‌ای، زندگیی‌ات بهتر نشده.

آهنگر مکث کرد و بلافاصله پاسخ نداد.

سرانجام در سکوت، پاسخی را که می‌خواست یافت.

این پاسخ آهنگر بود:

در این کارگاه، فولاد خام برایم می‌آورند و باید از آن شمشیر بسازم. می‌دانی چه طور این کار را می‌کنم؟ اول تکه‌ی فولاد را به اندازه‌ی جهنم حرارت می‌دهم تا سرخ شود. بعد با بی‌رحمی، سنگین‌ترین پتک را بر می‌دارم و پشت سر هم به آن ضربه می‌زنم، تا این که فولاد، شکلی را بگیرد که می‌خواهم. بعد آن را در تشت آب سرد فرو می‌کنم، و تمام این کارگاه را بخار آب می‌گیرد، فولاد به خاطر این تغییر ناگهانی دما، ناله می‌کند و رنج می‌برد. باید این کار را آن قدر تکرار کنم تا به شمشیر مورد نظرم دست بیابم. یک بار کافی نیست.

آهنگر مدتی سکوت کرد و سپس ادامه داد:

گاهی فولادی که به دستم می‌رسد، نمی‌تواند تاب این عملیات را بیاورد. حرارت، ضربات پتک و آب سر، تمامش را ترک می‌اندازد. می‌دانم که این فولاد، هرگز تیغه‌ی شمشیر مناسبی در نخواهد آمد. آنوقت است که آنرا به میان انبوه زباله‌های کارگاه میاندازم.

باز مکث کرد و بعد ادامه داد:

می‌دانم که در آتش رنج فرو می‌روم. ضربات پتکی را که زندگی بر من وارد کرده، پذیرفته‌ام، و گاهی به شدت احساس سرما می‌کنم. انگار فولادی باشم که از آبدیده شدن رنج می‌برد. اما تنها دعایی که به درگاه خداوند دارم این است :

«خدای من، از آنچه برای من خواسته‌ ای صرفنظر نکن تا شکلی را که می‌خواهی ، به خود بگیرم. به هر روشی که می‌پسندی ادامه بده ؛ هر مدت که لازم است، ادامه بده، اما هرگز، هرگز مرا به کوه زباله‌های فولادهای بی فایده پرتاب نکن».

عشق آدم رو داغ مي کنه و دوست داشتن آدم رو پخته

هر داغي يک روز سرد مي شه !

ولي هيچ پخته اي ديگه خام نمي شه..........